Myśli jak fale oceanu — Reynier Llanes

Obraz

Poeta siedzi w kontemplacji, przywodząc na myśl Myśliciela, ale oddany w eterycznej, niemal rozpływającej się przezroczystości. Spoczywając na piedestale, postać zdaje się łączyć z otaczającą atmosferą, jakby sama myśl zacierała granice fizycznego świata. Praca ta zgłębia ciężar introspekcji i ulotną naturę idei, uchwycając moment głębokiej refleksji w nieustannie zmieniającym się krajobrazie umysłu. — Reynier Llanes

Artysta

Reynier Llanes to urodzony na Kubie, mieszkający w Miami artysta, którego twórczość eksploruje osobistą i zbiorową pamięć poprzez malarstwo i rysunek. Pracując głównie w oleju i tuszach na bazie kawy, łączy klasyczne techniki ze współczesną wrażliwością, czerpiąc z literatury, mitologii i codzienności. Llanes tworzy wielowarstwowe narracje wizualne, które dotyczą tożsamości, migracji, odporności i duchowych poszukiwań. Jego seria The Poet przedstawia eteryczną postać nawigującą między przeszłością a teraźniejszością, a szersza twórczość obejmuje symboliczne martwe natury, alegoryczne portrety i oniryczne pejzaże. Llanes zaprasza widza do kontemplacyjnych przestrzeni, w których emocjonalne i wyobrażone współistnieją.

Moje myśli

Jak tylko zobaczyłam ten obraz, trafił do mnie natychmiast.

Czy myśli nie są czasem właśnie takie? Zalewają nas jak fala oceanu. Potrafią być ciemne, mocne, natarczywe — i bez uprzedzenia zwalić nas z nóg, pozbawić oddechu. Wpadają na nas, kiedy najmniej się tego spodziewamy, i wciągają pod powierzchnię, zanim zdążymy się zorientować, że straciliśmy grunt pod nogami.

Ale są też takie, które pchają nas daleko do przodu. Albo kiedy fantazjujemy — dają nam wytchnienie. Zupełnie jak na tym obrazie. Jesteśmy przezroczyści, puści. Gotowi na natchnienie, na pomysł, który nas wypełni. Nie ma oporu, nie ma walki. Jest tylko otwartość.

Oczywiście to, co widzę na tym obrazie, to metafora — bo sztuka jest metaforą. Bycie przezroczystym? Myślę, że tak naprawdę jesteśmy już jakimś kolorem. Jesteśmy czymś. Ale to nie znaczy, że kiedy fala innego koloru nas zaleje, nie zmienimy się w coś nowego. Że będąc smutnym, polani słońcem, nie zmienimy się w spokojny zielony? Taką mam nadzieję.

Życzę Wam, byście byli uważni na swoje myśli. Dajcie się im ponieść i zmienić. Czasem te ciemne pozwalają docenić te piękne. Myślę, że najważniejsze to być otwartym — i nie zatrzymywać się w nich na zawsze. 🌊