Pomnik Nadziei - LOUD (Alex Face)

Alex Face — Pomnik Nadziei (2021)
Akryl na płótnie — Museum of Contemporary Art, Bangkok

Alex Face, czyli Patcharapol Tangruen, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych artystów tajskich — znany z postaci trzyokiego dziecka, symbolu niewinności zagubionej w skomplikowanym świecie. W cyklu Monument of Hope (Pomnik Nadziei) artysta uchwycił napięcie między bezruchem a odrodzeniem — między ciężarem codzienności a pragnieniem, by znów móc oddychać pełną piersią.

"W mroku tła i w poważnym wyrazie twarzy postaci przypominającej donicę, rozkwita mnogość kwiatów. Dzieło subtelnie skrywa historię niepokoju z okresu lockdownu podczas pandemii COVID-19. Pośród przygaszonego tła artysta rozmieszcza barwne kwiaty, symbolizujące nieprzewidywalność życia, a zarazem rodzące się nowe myśli wśród młodego pokolenia Tajlandii. To nadaje pracy intrygujący wymiar."

Kiedy patrzę na ten obraz, widzę dziecko, które chciałoby się poruszyć, ale nie może — jakby ciężar pandemii zamienił je w drewno. Ciało zastygło, lecz w środku wciąż tętni życie. Kwiaty wyrastające z jego głowy to sny, myśli, marzenia — pełne koloru, radości i cichego buntu wobec bezruchu.

A motyle? To symbole kontaktu, tęsknoty za drugim człowiekiem. Latają blisko, lecz nie możemy ich dotknąć — bo się boimy. Bo dotyk mógłby je zranić, zarazić, a wtedy zastygłyby jak my — nieruchome, milczące, w pół gestu.Ten obraz jest jak modlitwa namalowana kolorem — o nadzieję, o ruch, o ciepło, które znów połączy ludzi.
Cichy pomnik tych, którzy przetrwali, i tych, którzy wciąż próbują rozkwitnąć po czasie ciszy.

Ale gdy na niego patrzę, pojawia się jeszcze inne pytanie:
czy potrafimy jeszcze budować relacje?
Czy pamiętamy, czym jest kompromis, czym jest miłość?
Czy następne pokolenie będzie umiało tego doświadczyć — otworzyć się na nowo, albo może po raz pierwszy?
Czy społeczeństwo im w tym pomoże, czy raczej znów ich zamknie — w bezruchu, w ciszy, w samotności?

A Ty?
Co czujesz, kiedy patrzysz na ten obraz?