Ukochane równanie profesora - Ogawa Yoko

"Błędy prowadzą nas do nowych problemów i rozwiązań"

Jak przystało na wybitnego matematyka, Profesor ma swoje dziwactwa. Po wypadku jego pamięć trwa zaledwie osiemdziesiąt minut — po tym czasie wszystko się resetuje. Każde spotkanie jest więc pierwszym, każda relacja musi zaczynać się od nowa.

Pewnego dnia w progu jego domu pojawia się nowa gosposia wraz z synem, od tej pory nazywanym pieszczotliwie Pierwiastkiem. Wspólne życie szybko pokazuje, że znacznie łatwiej zapisać skomplikowane równanie niż ułożyć relację z drugim człowiekiem. A jednak — mimo kruchości pamięci — między tą trójką zaczyna rodzić się coś na kształt rodziny.

Językiem, który pozwala im się porozumieć, stają się matematyka i baseball. Liczby, symbole, statystyki — rzeczy pozornie chłodne i abstrakcyjne — okazują się zaskakująco czułe. To one dają strukturę codzienności, poczucie ciągłości i bezpieczeństwa. Nawet jeśli wszystko trzeba odbudowywać co osiemdziesiąt minut.

To przepiękna książka — taka, która działa jak ciepła herbata. Powoli rozgrzewa, uspokaja i zostaje w krwiobiegu na długo. Opowieść o nieplanowanej, przypadkowej przyjaźni, która pokazuje coś, co najbardziej cenię w relacjach: że czasem osoba, którą spotykamy, pozwala nam zobaczyć świat jej oczami. A wtedy — nagle — wszystko wygląda inaczej.

W moim przypadku: wszystko nabiera barw.

Każda nowa relacja jest jak nowe równanie. Nie zawsze je rozumiemy, często popełniamy błędy, czasem gubimy się w obliczeniach. Ale właśnie te błędy prowadzą nas dalej — do nowych pytań, nowych rozwiązań, do głębszego zrozumienia siebie i innych.

Ukochane równanie profesora to opowieść o pamięci i jej braku, o bliskości, która nie potrzebuje perfekcji, i o miłości, która nie musi być zapamiętana, by była prawdziwa. Cicha, delikatna, pełna uważności. Taka, która nie próbuje imponować — tylko być.

🐾 Dla kogo?
Dla tych, którzy wierzą, że bliskość można znaleźć w najmniej oczywistych miejscach: w liczbach, w rytuałach, w codziennych drobiazgach.

✨ Na zakończenie

Ukochane równanie profesora przypomina, że relacje nie muszą być idealne ani kompletne, żeby były prawdziwe.
Że można kogoś kochać i budować z nim więź nawet wtedy, gdy pamięć zawodzi, a wszystko trzeba zaczynać od początku.To opowieść o uważności, cierpliwości i o tym, że sens często kryje się nie w całości, ale w powtarzaniu —
w tych samych gestach, rozmowach i spojrzeniach, które każdego dnia znaczą coś nowego.

Cicha, delikatna, zostająca w sercu. Jak dobre równanie, które nie potrzebuje rozwiązania, by było piękne.